Koca, Mehmet2026-06-192026-06-1920262146-1740https://doi.org/10.54688/ayd.1736467https://hdl.handle.net/20.500.12899/4492Öz Bu çalışma, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş yıllarında kültür varlıklarının korunmasına yönelik geliştirilen hukuki, sosyal ve kurumsal yaklaşımları tarihsel bağlamda ele almaktadır. Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte, Osmanlı’dan devralınan eserlerin sistematik biçimde korunması ve müzecilik faaliyetlerinin kurumsallaştırılması, yeni kurulan ulus-devletin modernleşme süreciyle doğrudan ilişkilendirilmiş; kültür varlıkları tarihsel sürekliliği inşa etmenin ve ulusal kimliği pekiştirmenin temel bileşenleri olarak değerlendirilmiştir. 1920’li ve 1930’lu yıllarda yürürlüğe giren kanun ve nizamnameler, kültür politikalarının yasal zeminini oluşturması bakımından detaylı biçimde incelenmiştir. Bu çerçevede, müzecilik faaliyetlerinin kurumsallaşması, eski eserlerin envanter çalışmaları ve restorasyon uygulamaları gibi somut adımlara yer verilmiştir. Bu süreçte kültür politikaları, milli kimlik inşasının bir parçası hâline gelirken; yapılan yasal düzenlemeler, Maarif Vekâleti öncülüğünde yürütülen envanter çalışmaları, Türk Tarih Kurumu, Türk Arkeoloji Enstitüsü ve Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi gibi akademik kurumlar tarafından desteklenmiştir. Öte yandan Halkevleri ve Türkiye Turing Kulübü gibi sivil yapılar, kültürel mirasın halkla buluşmasını sağlamış; tarihi eserlerin tespiti, tanıtımı ve korunmasına yönelik çalışmalarda aktif rol oynamıştır. Bu çalışmanın amacı, kültür varlıklarının yalnızca geçmişin izlerini taşımadığını, aynı zamanda modern ulus kimliğinin yapı taşları arasında yer aldığını vurgulamak ve Cumhuriyet’in erken döneminde kültürel mirasın korunmasına ilişkin farkındalık düzeyini, uygulanan politikaları ve bu politikaların toplumsal etkilerini değerlendirmektir.eninfo:eu-repo/semantics/openAccessKültür VarlıklarıKorumaKurumsallaşmaMevzuatMüzecilikArkeolojiArticle10.54688/ayd.17364671712217364670000-0002-1218-7007